از این روش نیز مانند روش FDM در تولید قطعات ظریف و برای استفاده به عنوان مدل مورد استفاده در ریخته گری دقیق استفاده می شود. این روش بر مبنای استفاده از بورد های الکترونیکی DLP می باشد. این بورد ها در دهه ۸۰ میلادی با استفاده از سیستم های MEMS اپتیکی در شرکت Texas Instruments شکل گرفت و از آنها در نمایشگر ها، تلویزیون ها و پروژکتور ها استفاده می شد. اساس پرینت به روش DLP بر این است که تعداد زیادی آینه میکرونی بر روی بورد DLP واقع شده اند که می توانند تغییر جهت دهند و نور را به نقطه مورد نظر برسانند.

از این سیستم در سیستم های پرینت سه‌ بعدی برای سفت کردن رزین مانند روش SLA استفاده می شود. این روش دارای دقت بالایی بوده و می توان قطعات بسیار ظریفی را برای استفاده در جواهر سازی تولید کند. متریال مورد استفاده در پرینت سه بعدی DLP نیز مشابه فرایند SLA بوده و تنها تفاوت این دو روش در نحوه تابش نور UV به رزین است. در روش SLA نور به صورت یک لیزر به به رزین تابیده شده و با اسکن کردن نقاط متفاوت، قطعه نهایی تولید می‌ شود اما در روش پرینت سه بعدی DLP منبع نور یک پروژکتور نور UV بوده که پس از عبور از یک صفحه دیجیتال، کل لایه را به یکباره چاپ کرده و به همین جهت سرعت پرینت بالا می‌ رود.  همان‌طور که اشاره شد، در پرینترهای سه بعدی DLP نیز از رزین های ترموست فعال شونده با نور فرابنفش به عنوان ماده اولیه استفاده می‌ شود. مزایا و معایب این روش نیز مشابه فرایند SLA بوده و علاوه بر آن‌ها، می‌توان به سرعت تولید بالای قطعات اشاره کرد.